Over ons
’t Wapen van
Een plek vol verhalen
’t Wapen van Kennemerland wordt sinds 21 april 2009 met veel liefde gerund door Robbert van Berkel. Het karakteristieke pand stamt uit 1864 en heeft in de loop der jaren al vele functies gehad: van herberg en woonhuis tot snackbar, slijterij en uiteindelijk het sfeervolle restaurant dat het vandaag de dag is.
Toch kennen veel Haarlemmers ons niet alleen als ’t Wapen van Kennemerland. In de volksmond zijn wij vooral bekend als “De Stinkende Emmer” – een bijnaam die inmiddels net zo veel bij deze plek hoort als het uitzicht over de weilanden en de gezelligheid op het terras.
Die bijzondere naam heeft alles te maken met de rijke geschiedenis van het pand. Vroeger stopten hier de vissersvrouwen uit Zandvoort op hun terugweg van de markt in Haarlem voor een welverdiend drankje. Hun visemmers bleven buiten staan, en juist daaraan dankt ons restaurant zijn beroemde bijnaam. Een stukje Haarlemse geschiedenis dat nog altijd met een glimlach wordt doorverteld.
Onderstaand nemen we je graag mee in een kleine greep uit de bijzondere historie van De Stinkende Emmer.
” De Stinkende Emmer “
Waarom eigenlijk ‘De Stinkende Emmer’?
“Wat een bijzondere naam voor een restaurant!” Dat horen we regelmatig van onze gasten. Hoewel wij officieel ’t Wapen van Kennemerland heten, staat deze plek al generaties lang bekend onder haar beroemde bijnaam: De Stinkende Emmer.
Het verhaal van de vissersvrouwen
Eeuwenlang leefden de inwoners van Zandvoort van de visserij. Het bestaan was eenvoudig en zwaar. Terwijl de mannen de vangst aan land brachten, trokken de vrouwen met zware vismanden en emmers over het lange, mulle zandpad richting Haarlem om de vis te verkopen.
Onderweg werd regelmatig gerust. Bij de Kousenpaal, bij De Blinkert en bij de oude herberg Kraantje Lek namen de vermoeide vissersvrouwen even de tijd om op adem te komen. Daarna gingen de schoenen weer aan en liepen ze verder over de Zijlweg naar de Grote Markt in Haarlem, waar de vis werd uitgestald voor de verkoop. In 1881 trokken dagelijks nog zo’n 300 vislopers naar de stad.
Een welverdiende borrel
Na een lange dag keerden de vissersvrouwen huiswaarts. En zoals dat gaat na hard werken, werd een goede verkoop graag gevierd met een neut bij het Hof van Holland — het pand waarin tegenwoordig ’t Wapen van Kennemerland gevestigd is.
De visemmers bleven buiten staan terwijl binnen werd genoten van een drankje. Die emmers verspreidden niet bepaald een frisse geur, en al snel sprak men in de omgeving over “de herberg met de stinkende emmers”. Zo ontstond de bijnaam die tot op de dag van vandaag is blijven hangen.
En nog steeds
Ruim een eeuw later kennen veel Haarlemmers ons nog altijd als De Stinkende Emmer. Een bijnaam met een knipoog maar vooral een tastbare herinnering aan de rijke geschiedenis van deze bijzondere plek aan de rand van Haarlem.
‘t Wapen van Kennemerland
